Massive Attack: 100th Window

Bristol Sound denen şeyin yaratıcısı olmaları nedeniyle tarafımızdan binlerce kez "elleriniz dert görmesin" ile ödüllendirilmiş olan Massive Attack'ten yeni bir şey duymayalı 5 yıl olmuş.

Massive Attack 1991 tarihli ilk albümleri Blue Lines'dan, Unfinished Sympathy ve Safe From Harm gibi iki inanılmaz hit çıkarmıştı. 1994'de çıkardıkları sert ve sade trip hop albümü Protection'dan sonra (o albümde belki de en iyi şarkıları Protection ve Karmacoma vardı) 1998'de dinleme keyfi daha yüksek olan Mezzanine'i yayınlamıştı. Bize sorarsanız bu albüm yaptıkları en iyi işti, ancak her en iyi işin ardından daha iyi bir iş gelemeyebiliyor.

Mezzanine'in ardından, önce Adrian "Mushroom" Vowles görüş farklılıkları yüzünden, ardından da Grant "Daddy G." Marshall ailesine daha fazla vakit ayırmak için gruptan ayrıldılar. Esasen kalan şeye de grup demek doğru değil, zira Robert "3D" Del Naja tek başına kaldı. Gerçi grubun bel kemiği zaten 3D idi, ama sonuçta 100th Window bir Massive Attack albümünden ziyade "solo" bir 3D albümü.

Albüm ile yapılan ilk eleştiri, hop'dan ziyade trip ağırlıklı olduğu. Önceki albümlerde duymaya alıştığımız rap vokaller bu albümde yok. 3D, bu eksikliği gitar ve davulları iyice öne çıkarıp kendisi de şarkı söyleyerek doldurmaya çalışmış (yorumunda azıcık Thom Yorke'dan esinlendiğini söylemeliyiz). Protection'ın vokaldeki sürprizi Tracey Horn idi, burada da Sinead O'Connor. Massive Attack'in en iyi beş şarkısı listemizde müstesna bir yeri olan Teardropvari bir hava ile seslendirdiği A Prayer For England ile Angel'a özellikle baslarıyla benzeyen ilk single Special Cases'ın sözlerini de O'Connor yazmış. Ayrıca eski albümlerden vokalleri ile tanıdığımız Horace Andy, Everywhen'de resmen döktürmüş. 50'li yaşlarındaki Andy, hiç söylemediği kadar iyi söylüyor. Bu üç parça, albümün en iyilerinden.

Şimdi gelelim diğer bir eleştiriye. Konu Massive Attack olunca beklentiler büyüyor, herkes büyülenmeyi bekliyor ve fakat bu albüm önceki üçü kadar büyüleyici değil maalesef! 10 yıldır trip hop'un en büyüğü olan Massive Attack'ın en büyük rakibi, şu durumda sanırız yine Massive Attack, ama bu yarışı şimdilik yeni Massive Attack önde götürmüyor. Albüme gelen en büyük eleştiri bu, yani Massive Attack'ın eskisi kadar iyi olmaması. Ancak 100th Window'un, trip hop ve elektronik müziğin kaderini değiştirecek kadar önemli bir albüm olduğunu savunanlar da var.

Blade II'nun kapanışını yapan Mos Def ortak çalışması I Against I'a bayılanların bu kez de Buttterfly Caught'a bayılması olası. Albümün ortalarında yer alan şarkı, yüksek temposu ile adeta doping etkisi yapıyor.

Bizim kafamızda yer eden diğer parçalar, kapanışı yapan Antistar ve açılışı yapan Future Proof oldu.

Sanırız 100th Window'un asıl lezzeti kabuğundan ziyade çekirdeklerinde. Zor bir dinleme deneyimine hazırsanız ve bunu defalarca yapmaya da razıysanız, sanırız bu albümün gerçek tadını alacaksınız. 100th Window'un yeni bir Mezzanine olmadığı muhakkak, bunu açıklıkla tekrar söylemek gerekiyor, ancak elimizdeki materyal, gerçek hakkını vermek için defalarca dinlemeyi gerektiren ve bu özenin karşılığını veren bir albüm.